بر باغ ِ ما ببار
بر باغ ِ ما که خندهی خاکستر است و خون
باغ ِ درختْمردان،
این باغ ِ باژگون.
ما در میان ِ زخم و شب و شعله زیستیم
در تور ِ تشنگی و تباهی
با نظم ِ واژههای ِ پریشان گریستیم.
در عصر ِ زمهریری ظلمت ،
عصری که شاخ ، نسترن آنجا،
گر بیاجازه برشکفد، طرح ِ توطئهست
عصر ِ دروغهای مقدّس
عصری که مرغ ِ صاعقه را نیز
داروغه و دروغدرایان
میخواهند
در قاب و در قفس.
بر باغ ِ ما ببار!
بر داغ ِ ما ببار!
No comments:
Post a Comment