شب به خیر ای دو دریای خاموش!
شب به خیر ای دو دریای روشن!
شب به خیر ای نگاه ِ پر آزرم!
باز امشب
در کدامین خلیج ِ شمایان
بادبان ِ سحر میگشایند؟
آه، دیریست
دیریست
دیریست
من درینسوی این ترعهی خون
تو درانسوی آن باغ ِ آتش
وز دگرسوی
ابر و باران
ابر و باران و تنهایی ِ من.
راه باریک و
شب ژرف و تاریک
هیچ نشناختم با که بودم
هیچ نشناختی با که بودی
لیک میدانم
اینجا
در شمار ِ شهیدان ِ این باغ
یک تنم
(ارغوانی شکسته)
هر چه هستم همانم که بودم
هر چه بودم همینم که هستم.
شب به خیر ای دو دریای خاموش!
شب به خیر ای دو دریای روشن!
میرود
باد
باران
ستاره
میرود آب
(آیینهی عمر)
میروی تو
سوی آفاق ِ تاریک ِ مغرب.
آسمان را بگویم که امشب
یاسهای ره ِ کهکشان را
بر سر ِ رهگذارت فشاند
یک سبد لاله
از تازهتر باغ ِ سرخ ِ شفق،
در نخستین سحرگاه ِ هستی
-تا در این راه تنها نباشی-
در کنارت نشاند.
شب به خیر ای دو دریای روشن!
شب به خیر ای دو دریای خاموش!
گاه میپرسم از خویش
(بی خویش)
شاید آنجا(در آنسوی سیلاب
خواب ِ بیگریهی سبز ِ مرداب)
گفتوگویی نبود و نبوده ست
باز میگویم:
"ای چشم ِ بیدار!
پس درین خشکسال ِ ترانه ،
آنهمه واژگان ِ پرآزرم
بر لب لالهبرگان ِ صحرا
ترجمان ِ کدامین سرود است؟"
شب به خیر ای دو دریای خاموش!
شب به خیر ای دو دریای روشن!
این سرود ِ درود است و بدرود.
No comments:
Post a Comment