مثل ِ درخت در شب ِ باران،
به اعتراف
با من بگو، بگوى ِ صميمانه، هيچ گاه
تنهايى برهنه و انبوه ِ خويش را
يك نيم شب
صريح
سرودى به گوش ِ با د؟
در زير ِ آسمان
هرگز لبت تپيدن ِ دل را
-چون برگ در محاوره ى با د-
بوده ست ترجمان؟
اى آن كه غمگنى و سزاوار
در انزواى ِ پرده و پندار
جوبار را ببين كه چه موزون
با نغمه و تغنّى ِ شاد ش
از هستى و جوانى
وز بودن و سرودن
تصوير مى دهد
بنگر به نسترن ها
بر شانه هاى كوته ِ ديوار
زان سوى ِ بيدها و چناران
آنك شميم ِ صبح ِ بهاران
بهتر همان كه با من
خود را به ابر و باد سپارى
مثل ِ درخت در شب ِ باران
شفيعى كدكنى
No comments:
Post a Comment