دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم
وین درد نهانسوز نهفتن نتوانم
تو گرم سخن گفتن و از جام ِ نگاهت
من مست چنانم که شنفتن نتوانم
شادم به خیال ِ تو چو مهتاب ِ شبانگاه
گر دامن ِ وصل ِ تو گرفتن نتوانم
با پرتو ِ ماه آیم و چون سایهی دیوار
گامی ز سر کوی تو رفتن نتوانم
دور از تو من ِ سوخته در دامن ِ شبها
چون شمع سَحَر یک مژه خفتن نتوانم
فریاد ز بیمهریت ای گل که درین باغ
چون غنچهی پاییز شکفتن نتوانم
ای چشم سخنگوی تو بشنو ز نگاهم
دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم.
نفسم بالا نمیاد...
No comments:
Post a Comment